Numery archiwalne

Autor: Marjorie S. Venit   |   Strony: 401–416


 

Streszczenie

Malowidło w grobowcu na środkowo egipskiej nekropoli w Tuna el-Gebel, poświęcone paradygmatycznym scenom w opowieści o Edypie, jest jedyne w swoim rodzaju. Przedstawia dwie ważne sceny z życia Edypa: jego rozmowę ze sfinksem i zabójstwo jego ojca, Lajosa – a także odnosi się do trzeciej. Chociaż sceny te spotykamy wszędzie w sztuce klasycznej, epizody wybrane do przedstawienia w malowidle z Tuna el-Gebel są wyjątkowe wśród zachowanych do naszych czasów dzieł sztuki. Jeszcze bardziej uderzające są trzy personifikacje przedstawione na malowidle a mianowicie: Thebe, Agnoia i Zetema. Thebe – nimfa personifikująca miejsce narodzin Edypa i miasto którym władał, pojawia się najwcześniej w V wieku p.n.e., ale jej potraktowanie tutaj nie koresponduje z żadnym z poprzednich przedstawień. Agnoia pojawia się tylko raz w zachowanych do dziś dziełach i podobnie jak Thebe w całkiem innej formie, a wyobrażenie Zetemy jest jedyne. Artykuł polemizuje z poprzednimi objaśnieniami tych personifikacji.

 

 

Dane adresowe:

Instytut Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych Polska Akademia Nauk
ul. Nowy Świat 72
00-330 Warszawa
tel. (22) 657 27 91

Formularz logowania

Our website is protected by DMC Firewall!